
آنگونه که در عالم نام خدا بماند نام حسین روی لبهای ما بماند از ابتدای دنیا تا انتهای دنیا عشق حسین تنها در قلب ما بماند ما نذر گریه داریم در روضه محرم یا رب مباد حتی یک قطره جا بماند دل کو به کو به هر دشت تا پا گذاشت برگشت اما همیشه میخواست در کربلا بماند این اربعین برات وصل است یا که هجران سخت دل میان خوف و رجا بماند این عمر میشود حیف آخر غرور تا کی ما میرویم و تنها این روضهها بماند نوکر به سر هوای سلطان شدن ندارد اینجا گدا همیشه باید گدا بماند هر سی شب محرم «نوحو علی الرقیه» باید برای داغش دل در عزا بماند آخر چه گویم از او ناگاه در هیاهو لکنت گرفت با تو، اینکه چرا بماند ***