جان می دهد غریب ترین غریب‌ها

بعد بسم الله، گفتم یا جواد و یا حسن

سوخت در حجره‌ی در بسته همه بنیادم

این­ها به جای اینکه برایت دعا کنند

ناله‌ی وا جگر نزن اینقدر

هزار نقشه کشیدید دام بگذارید

باز به امید نگاه آمدم

و خود مبارکی و رزق بی‌حساب جواد

هرگز‌ ندیده کاسبیِ او ، کساد را

کبوتر باشی و پربسته باشی

دفن شد آفتاب با لَحَدی

درد است اینکه قاتلت آن یاورت باشد

ای نام دلنشین تو آرام جان ما

السلام ای تجلی داور

فرزند رضا ، جواد نامش

ای عشق، مقتل تو محل ولادت است

ای‌دل! علیه نَفْس، دمادم قیام کن

باز باید به خیابان زد و از وحدت گفت

نشسته ام بنویسم خدا خدا میهن

باور نمی‌کردی شکستت را، مگر نه؟!

پس از تو روی لب ما بغیرآه نبود

سلام بر علی و مجتبای خامنه ای

یک حرم امنِ با صفاست

ایرانِ ابر قدرت، تا باد چنین بادا

در اعماقِ خلیجِ تا همیشه فارس جا دارد

خرم به چنین بشارت و اقبالیم

مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم

ما اگر چه اورانیوم داریم

به نام نامیِ یزدان به ربِّ خالقِ قرآن

سپاه مهدی موعود آماده باش آماده باش

از ظلمت هجرانِ خود آزادمان کن

چشمم شهادت می‌دهد چشم انتظارم

با خَلق نگفتم که چه آمد به سر من

دوری تو دردی‌ست که حاشا شدنی نیست

ای مرد آسمان ، اَلغوثُ اَلاَمان

عشق یک سینه‌ی پر از آه ویک دل بی قرار میخواهد

راه گریز از هجر را دشوار می بینم

بی صحبت تو بهار امسال

در سینه دائم می‌تپد دل در هوایش

در حسرت تو خون شده چشم نگارها

وقتی میان روضه‌ها باگریه خلوت میکنم

سفره دار ماه مهمانی تویی

شب قدر سرنوشتم , می بینی دلشوره دارم

سیدی دنیا وَ ما فیها صدایت می‌زند

دلبرا گر بنوازی به نگاهی ‏ما را