از سر این سفره مدد خواستم

چون لحظه‌ها طی می‌شود با آلِ حیدر

ز بسم الله رویش می کنم آغاز قرآن را

در مجلس فرزند زهرا پر گرفتم

شراب کهنه از این جام‌های باده جداست

مِهر او فانوس‌ها را ماه تابان می‌کند

مردم دهند نسبت رویت بر آفتاب

آفتاب خدا نمایان شد

دیدید کسی این همه دلبر شده باشد؟!

علی زره که بپوشد، همین‌که راه بیفتد

از آغوش خدا آمد به آغوش حسین امشب

تو در تجلّیاتِ الهی چنان گمی

همانگونه که در سیما، پیمبر بودنش پیداست

فروغ چهره‌ی خوبان، شعاع طلعت توست

سلامٌ علی آل یاسین و طاها

هجران به سر آمد شب دیدار رسیده

حق راهبی از دینِ عیسی را مسلمان می‌کند

تا در پناهِ سایه‌یِ الطافِ دلبرم

این هفته زهر کجا مسیرم افتاد

تا که گردیدم آشنای سحر

یک جمله از فراق شده شرحِ حالِ زار

به دل طاقی زدم شاید به دیدارش نگار آید

دلخوش به طاقِ نصرتِ میلادِ دلبرم

امشب دل بیدارم دارد سحری دیگر

يك روز اى روح مسيحا خواهى آمد

در چرخ امامت است انجم مهدی

امــشــبــم دل در فـغـان آید همی

شکر خدا باشد دلم کوکب شناس اختر شناس

این هفته زِ هر کجا مسیرم افتاد

به نامِ نامیِ مولا شدم مجنون شدم شیدا

سلام حضرتِ منجیِ جمکرانیِ من

اگر چه هر چه دارم از غم و دلدار و دل دارم

ای گوش! صدا، صدای زنگ است

سلام‌ ای وجود خدا را نشانی

دگر ای دوست مرا در حرمت محرم کن

گرچه دارد نور را همواره کتمان می‌کند

زخم بی بهبود ما را یک نگاهت لازم است

ای مه ده چهار من، ای گل من بهار من

چه می‌شود که ای صبا حاجت ما برآوری

قرآن زبان بگیر و خبر از نهان بده

بیقرار و خسته ام! صلح و صفا گم کرده ام

هر لحظه با تمام توان در کمین ماست،

رفته ای در سفر و آمدنت دیر شده!

تنهاترین مَرد زمین، ماهِ نهانی

الا به باغ وجودم گل بهار بیا