نظرات
0 نظر ثبت شده
هنوز نظری ثبت نشده است
اولین نفری باشید که نظر میدهد

سخت است! چگونه بنویسم مَحَنت را؟ آتش زده این زَهر تمامِ بدنَت را آن روزِ دوشنبه که درِ خانهتان سوخت سوزاند تمامِ دل و باغ و چمنت را از بُغضِ گلوی تو کسی نیست خبردار نشنیده از آن روز کسی هم، سُخَنت را از کودکیات سوختی و شِکوه نکردی حالا همه دیدند ولی سوختنَت را هر پارهجگر تکّهای از غُصّهی کوچهست مادر! تو کجایی که ببینی حسَنت را تشییعِ تو هر تیر که از چِلّه بُرون شد میدوخت به تابوت، نَخی از کفنت را این صحنه خودش گوشهای از کربوبلا شد صد حَرمَله با تیر، نشان کرده تَنَت را هرچند کَفَن پاره و گُلگون شده امّا غارت که نکردهست کسی پیرُهنت را سنگین که نشد سینهات از چکمهی شِمری پُرخون که نکردهست سَنانی دهنت را ***** با یا رب یا رب کُشتی مادرو با مادر مادر کُشتی خواهرو با بیرحمی زد تیرِ آخرو حسینجانم آه اِی مادر، من بمیرم میکِشی آه، با فرودِ هر نِیزه من بمیرم، دیگه جا نیست شده نِیزه در نِیزه نِیزه رُو نِیزه، چِشای هَرزه ... گلوتو میبوسم، رگاتو میبوسم تو رو خدا دست و پا نزن حسین...
0 نظر ثبت شده
هنوز نظری ثبت نشده است
اولین نفری باشید که نظر میدهد