
منظر دل های ماست، كرببلای حسین مرغ دل ما زند، پر به هوای حسین یك نگه كربلا، به بُود از صد بهشت جنت اهل دل است، صحن و سرای حسین دیدن باغ بهشت، مژده به زاهد دهید زاهد و حور و قصور، ما و لقای حسین تربت پاكش بُود داروی هر دردمند دارالشفای خداست كرببلای حسین مُلك سلیمان بُود درنظرش بی بها آنكه گدایی كند پیش گدای حسین هركه رود كربلا بوسه به خاكش زند بشنود از قدسیان، بانگ و نوای حسین چون به عزاخانه اش، پا نِهی آهسته نِه بال ملائك بُود، فرش عزای حسین خنده كنان می رود، روز جزا در بهشت هر كه به دنیا كند، گریه برای حسین بر مشامم می رسد هر لحظه بوی كربلا بر دلم ترسم بماند آرزوی كربلا تشنه ی آب فراتم ای اجل مهلت بده تا بگیرم در بغل قبر شهید كربلا