ثمـر ریـاضِ دلی علی

ثمـر ریـاضِ دلی علی، 
دُر فاطمه، گهـرِ حسن 

به رسول، قطعه ای از جگر، 
 به حسین، پاره ای از بدن 

به دو لب عقیق-یمن یمن، 
 به دوطره مشك-ختن ختن 

رخ او چــراغ بــهشت دل قــد او قیـامت كربلا 
**** 

شهدا بـه وادی سرخ لا 
 شده خم به عرض ارادتش 

سـر و دست و تن سپر بلا، 
یمِ خون، بهشت شهادتش 

مه و سال و هفته و روز وشب 
همه لحظه های ولادتش 

زده خیمـه در یم سـرخ خـون 
شده مردِ سنگرِ ابتلا 

**** 
گـل سرخ بـاغ محمّـدی 

شكفد ز باغ جمال او 
صلوات خالق ذوالمنن 

بـه خصال او بـه كمال او 
بــه بــراق وهـم بگو مپر نرسی به اوج كمال او 

كه گرفته جلوه جلال او ز جلال حضرت كبریا 
**** 

ثمرِ حسن! كه هماره دل به حسینِ فاطمه بسته ای 
تــو همـای قله خونی و به دل شكسته نشسته ای 

به شتاب می روی از حرم تو كه بند كفش نبسته ای 
زرهت بـه تـن شـده پیـرهن، بدنت شده سپر بلا 

**** 
تـو طواف دور عمو كنی، ملكوت گرم طواف تو 

نگـه حسین بـه قامت و نگه حسن به مصاف تو 
دل عمـه و جگـر عمـو شده شمع بزم بسات تو 

كه شودخضاب به مقتلت،زحنای خون سر ودست وپا 
**** 

بـه عمو و عمه نظاره كن، شده در قفای تو نوحه گر 
دو طرف فرات و دوسو سپه،دولب تو خشك ودو دیده تر 

نه به تن زره نه به كف سپر نه به سر كله نه كفن به بر 
زره تـو زخـم تنت شـود ز هجـوم نیزه و تیرها 

**** 
تـو شهید عـرصة كربلا، تو حسین را علی اكبری 

عمویت به جای پدر به تو،تو براو به جای برادری 
چه شود به پیكر نازكت؟ كه میان این همه لشكری 

عـلی اكبـرِ دگـرِ عمـو ز چه رو شدی ز عمو جدا؟ 
**** 

تو روی به جانب مقتل و، دل یك حرم به قفای تو 
سپهنـد منتظـرت ولـی، حـرم است بـزمِ عزای تو 

نگهی به«میثم»خسته دل كه بوَد قصیده سرای تو 
به امید آنكه شفیع او، شوی از كـرم بـه صف جزا