
خیلی منو دادی خجالت چقدر این روزا افتادی به زحمت تو سن هیجده سالگی به دیوار دست نمیذاشتم اگه میذاشتن زندگی با تو توی این خونه رو هنوز دوست داشتم اگه میذاشتن به این جماعت بیاصل و ریشه بگو که گریههام واسه همیشه مزاحم خواب کسی نمیشه (گریه نکن مرهم زخمهای من وای من، وای من)۲ (تو خونه فردا خالیه جای من وای من، وای من)۲ دردم زیاده، کمه صبرم عاشقت میمونم حتی تو قبرم ببخش اگه خونی میشه لباسم به بچهها اگه نبود حواسم زخمای من خوب نشدن وگرنه تو هر کاری تونستی کردی واسهام سه ماه آخر که زمینگیر شدم نحیف شدم، شبیه تسبیح شدم خدا رو شکر به پای تو پیر شدم (خدانگهدار تو آقای من وای من، وای من)۲ (خیلی شیرین بود با تو دنیای من وای من، وای من)۲ (گریه نکن مرهم زخمهای من وای من، وای من)۲ (تو خونه فردا خالیه جای من وای من، وای من)۲ قنفذ اگه لگد نمیزد بچهام این روزا به دنیا میاومد خونهامونو سورهی کوثر میکرد زندگیامو چقدر شیرینتر میکرد اگه که پشت در نیفتاده بود همین روزا باز منو مادر میکرد هجوم آوردن چهلتا نامرد پست صدا زدم فضّه بیاد، در شکست تا دَر شکست بچهامو دادم از دست افتاده بوده رو خاک جلو پای من وای من، وای من کشته شدش همه آرزوهای من وای من، وای من خوب شد محسن من کشته شد آنجا وَرنَه من به این سینه چه سان شیر به او میدادم راحت بخواب برا همیشه دیگه هیشکی مزاحمت نمیشه