آمدی رفت ز دل صبر و قرارم بنشین

آمدی، رفت ز دل صبر و قرارم بنشین 
بنشین تا به خود آید دل ِ زارم، بنشین 

دل و دین بردی و اکنون پی ِ جان آمده ای
بنشین تا به تو آن هم بسپارم، بنشین

[گفته بودم به خود اگر آمد
مینشینم به روی دامانش

او بگیرد به بر مرا من هم
کنم از بوسه بوسه بارانش

این به دلداری و آن گرم دل آرایی بود
گفتگوهای دو دلداده تماشایی بود]

آمدی کز غمِِ ِ بیرون ز شمارم پرسی
بنشین تا به تو یک یک بشمارم، بنشین

از برم رفتی و می میرم از این غم، باری
به کنارم ننشستی، به مزارم بنشین

[تاول دستامو نگاه کن سوخته موهام شونه نمیشه
سَر که واسم بابا نشد پس، خرابه هم خونه نمیشه]

***