
زِ غَمَت ذکرِ لبِ ماهیِ دریا شده آه لبِ بی آبِ کویری چو لَبَت چاک نشد خَم شدم بوسه بگیرم زِ گلویت اما با دوصد دیدهی نامَحرمِ ناپاک نشد تنِ عُریان شده را با چه بپوشانم من هر چه گشتم به خدا جُز خَس و خاشاک نَشُد مادرِ آب کجایی، پسرت آب نخورد پدرِ خاک کجایی، پسرت خاک نَشُد --- زینتِ دوشِ نَبی روی زمین جای تو نیست خار و خاشاکِ زمین منزل و مأوای تو نیست حسین جانم... خاک عالَم به سَرَم که از اثرِ تیر و سَنان جای یک بوسهی من در همه اعضای تو نیست --- بدنت مثل زمینیست که شخمش زدهاند ---- سوی شامَم میبَرَند این کوفیان با شور و شین ای زمینِ کربلا جانِ تو و جانِ حسین --- همه جا کربلا، همه جا نینوا تو حسینِ منی، نورِ عِینِ منی میکُنَد زِمزِمه، ناله و هَمهَمه، مادرش فاطمه تو حسینِ منی، نورِ عینِ منی