
هزار شکر بنایِ شما به دعوتِ ماست شب محرم تو لحظۀ قیامتِ ماست کسی که آمده روضه، بهشت را دیده هر آن کجا که عزای شماست جنتِ ماست به جفت کردن هر کفشِ روضه میبالیم که نوکریِ حسینیهها، ریاست ماست لبی که اسم تو را بُرد اهل تقوا شد دَم حسین خودش باعثِ طهارت ماست حساب گریه براِی تو با خودِ زهراست و فاطمه به قیامت پی شفاعت ماست به خاطر تو همه محترم شدیم حسین همین دو قطرۀ اشکی که هست، عزّت ماست هزار شکر که ساداتِ زینبی شدهایم لباس مشکیِ ما مظهر سعادت ماست روایت است که هر روضه، شعبۀ حرم است بهشت کربوبلا پس میان هیأت ماست همیشه ما شب هفتم ز گریه میمیریم شب مصیبت اصغر، شب شهادت ماست ***