سفره‎ات را مادرت زهرا فراهم می‎کند

سفره‎ات را مادرت زهرا فراهم می‎کند
چون وهب، آخر نگاهت سر به راهم می‎کند

هر چه می‎خواهی بگیر از من، گدایی را نگیر
نوکریِ خانۀ تو پادشاهم می‎کند

سی شبِ ماه خدا، شکرِ خدا گفتم حسین
پس مُحَرم، مَحرم این دستگاهم می‎کند

تو خودت پیغام دادی که بیا، من آمدم
دوری از تو مطمئناً رو سیاهم می‎کند

بیشتر از یک سیاهی‌لشگرم، کردی حساب
چون علمدارت فداییِ سپاهم می‎کند

در میان خیمه‎هایت دست من را هم بگیر
چشمِ خیس دخترت، دارد نگاهم می‎کند

به لباس کهنه‎ای که دوخته زهرا قسم
خواهر تو بی‎قرارِ قتلگاهم می‎کند

فکر این که می‎رود صحرا به صحرا پیکرت
مثل زینب عاقبت بی ‎سرپناهم می‎کند

***