شب بود و ماه بود و فَلک پُرستاره بود

شب بود و ماه بود و فَلک پُرستاره بود
چشم فَلک به سمت زمین در نظاره بود

می‌کوفت باد بر در و دیوار، خویش را
گیسوکَنان چو مریم و حوّا و ساره بود

آن شب فرشتگان خدا هم گریستند
بر کوثری که خوبیِ او بی‌شماره بود

آن شب خبر رسید که در خوابِ ناز رفت
چشمی که نیم خواب زِ رنجی هماره بود

آن شب خبر رسید که مَه دفن می‌شود
یعنی شبِ یتیمیِ چندین ستاره بود

آتش گرفت خرمنِ خورشیدِ روزگار
از برق غیرتی که زِ یک گوشواره بود

از ثقل بار میل به اطراف خویش داشت
تابوتِ روی دوش علی گاهواره بود

مَردی که چاره‌‌ساز جهان بود بهر خویش
هنگام دفن فاطمه حیران چاره بود