اگر چه از می لطفت سبو سبو بردم

اگر چه از میِ لطفت سبو سبو بردم
همیشه از تو ندانسته آبرو بردم

اگر چه آب به نام تو پاک شد اما
ببخش نام تو را گاه بی‌وضو بردم

که گفته است پس از مرگ دست من خالی‎ست
که من به شوق تو در خاک آرزو بردم

لباس مشکی من بیرق عزای شماست 
من این نشان را با خویش کو به کو بردم

غذای خانه‎ی من غذای حضرتی است 
چقدر لقمه از این سفره در گلو بردم

به راحتی ز تو دل می‎برم چرا که من 
از علاقه‎ی تو به نام حسین بو بردم

سیاه بود دلم اشک روضه پاکش کرد
چه خیرها که از این آبِ شستشو بردم

یتیم بود و پرسید هر که از پدرم 
به افتخار فقط نام از عمو بردم

***