
چند روزه كه شمع این خونه داره نم نم سوسو میزنه شب تا سحر مادری ناله از عذاب پهلو میزنه لرزه نشسته توی صداش تنگ غروبه رنگ چشاش پیش علی پا میشه ولی رمق نمونده تو دست و پاش هفتاد و پنج روز نفس تو سینه بالا نمیاد به جز اجل كسی دیگه دیدن زهرا نمیاد (امون ای دل، واویلا)۳ ای آسمون شاهدی علی بعد فاطمه، تنها میشه آخه زیر گنبد كبود كی برای من، زهرا میشه میگیری روتو چرا از من گل لاله داری رو پیرهن چرا شبا میپره از خواب با غصه و گریه ها حسن جای چیه زیر چشات، كه رنگ شب های منه دستای تب دارت داره، آتیش به جونم میزنه (امون ای دل، واویلا)۳