سرپیش جز تو خم نکنم بنده‌ زاده‌ام

سر پیش جز تو خَم نکنم بنده زاده‌ام 
تا پای جان به پای غمت ایستاده‌ام 

کتمان نمی‌کنم همه جا جار می‌زنم 
با افتخار نوکر این خانواده‌ام 

نانِ حلال او اثرش گریه بر تو شد 
من اشک دارم از پدرِ فوق‌العاده‌ام 

جدم غلام کوی تو بود و به من رسید 
این ارث می‌رسد پس از این به نواده‌ام

من را رسانده‌ای به تمام حوائجم
مدیون لطفِ مادر این خانواده‌ام 

من در قَبال این همه خوبی چه کرده‌ام؟
من در ازای این همه لطفت چه کرده‌ام؟

اول قرار بود که خرجِ شما شوم
حالا چه شد که در طلبِ استفاده‌ام

با هر که اهلِ دوزوکَلَک بوده‌ام اگر
با تو ولی به جان خودم صاف و ساده‌ام 

دست خودم که نیست اگر گریه می‌کنم 
نام تو را که می‌شنوم بی‌اراده‌ام 

فرمود خواهرت پِیِ تو ای حسین من
حاشا که تو سواره‌ای و من پیاده‌ام

***
بلندمرتبه شاهی ز صدر زین افتاد 

***
در کوچه چه محشر شده سادات ببخشند
این گونه مقدر شده سادات ببخشند 

دیوار که تقصیر ندارد به گمانم 
هرچه شده از در شده سادات ببخشند 

مادر که زمین خورده، بابا که شکسته
شش‌ماهه که پَرپَر شده سادات ببخشند