نام حسین راکه نوشتم قلم گریست

نام حسین را که نوشتم قلم گریست
اول قلم گریست سپس دفترم گریست

هرچند باعث همه‌ی گریه‌ها غم است
اما همین که داغ تو را دید غم، گریست

اشکی نداشت چشم من از کثرت گناه
آن را به حق فاطمه دادم قسم، گریست

با ارزش است پیش تو و مادرت، حسین
چشمی که پای روضه‌ی تو دم به دم گریست

خوشبخت آن که بین حسینیه گریه کرد
خوشبخت‌تر کسی که میان حرم گریست

در روز حشر حسرت بسیار می خورد
هر کس که در مصیبت ارباب کم گریست