یه شبایی دل آدم میگیره

یه شبایی دل آدم میگیره
همه جا غم عالَم میگیره

نگاهت تا آسمون راه میکِشه 
تو چشات رگبار نم‌نم میگیره 

تو گلوت یه بغض سنگین میشینه
رو لبات یه محتشم دم میگیره

دل تنگت دوباره بهونه‌ی 
دیدن گنبد و پرچم میگیره

آخه مطمئنی اون که دستت و 
تا حالا گرفته باز هم میگیره

مهربونی که اگه صداش کنی
دستت و دوباره محکم میگیره

هر چی که دلت میخواد بهش میگی
مثل وارونی که کم‌کم میگیره

میگه آقا میدونی که تا میخواد
سر حرف وا بشه گریَم میگیره

اونی که بلد باشه تو این شبا 
یه برات برا مُحرم میگیره

هم برای دنیا هم آخرتش 
روزی هر دو رو با هم میگیره

گره‌ها یکی یکی وا میشه و 
واسه هر دردی یه مَرحم میگیره

آره میدونی که اون که دستت و 
تا حالا گرفته بازم میگیره

***
مثل ابر پُر بارانم من 

که پشیمانم و گریانم من
ولی میدانم می‌بخشی چون

سر این سفره مهمانم من 
***

هر چه از دست من رنجیدی
ولی عیب من را پوشیدی 

تو خدایی هستی که هر بار
تا به تو رو کردم بخشیدی

دل من را پُر قیمت کردی
به گذشت از من رحمت کردی

تو به ما اشک روضه دادی
کار بخشش را راحت کردی

***
سر و سامان دادی حالم را

تو گرفتی زیر بالم را
تو نباشی آهم می‌گیرد

که بسوزانم این حالم را
کودکی‌ام را بهانه نکن

تشنگی‌ام را بهانه نکن
تویی که بودی به جای پدر

یتیمی‌ام را بهانه نکن
رحمی به من که گریانم عمو

من گوش به فرمانم عمو
دیگر مرنجانم عمو

جانم عمو
نهی به قاسم زند دستور

ز من بپرس که سلطان کربلا حسن است
***********