فدای پیراهن چاکه ماه رویان باد

فدای پیرهن چاکِ ماه‌رویان باد
هزار جامه‌ی تقوا و خرقه‌ی پرهیز

خراب و خسته آمدم رحمی
که نیست غیر ولای تو هیچ دست‌آویز
 * * * *
به عزمِ توبه سحر گفتم استخاره کنم
بهارِ توبه‌شکن می‌رسد چه چاره کنم؟

سخن درست بگویم نمی‌توانم دید
که مِی خورند حریفان و من نِظاره کنم
* * * *
شاه شمشادقدان، خسرو شیرین‌دهنان
که به مژگان شکند قلب همه صف‌شکنان
* * * *
دل سراپردهٔ محبّت اوست
دیده آیینه‌دارِ طلعت اوست

گر من آلوده‌دامنم نه عجب
همه عالم گواهِ عصمت اوست
* * * *
من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان
قال و مقال عالَمی می‌کشم از برای تو