خیال نمیکردم که از تو اکبر انقدر ریزد

دگر بر چهره‌ی ماهت، قمر بودن نمی‌آید
به من انگار بابا جان، پدر بودن نمی‌آید
خیالش هم نمی‌کردم، که از تو انقدر ریزد
به قد و قامت تو مختصر بودن نمی‌آید

مگر به تو نگفتم نیا به دنبالم
میان کوچه دویدن به تو نمی‌آید
تلاش کن دو چشمی مرا نگاه کنی
چنین ندیدن و دیدن به تو نمی‌آید
یارالی ننه...