ای حرمت قبله ی حاجات ما ؛

ای حرمت قبله ی حاجات ما ؛
یاد تو تسبیح و مناجات ما ؛
تاج شهیدان همه عالمی ؛
دست علی ماه بنی هاشمی
ماه کجا ، روی دل آرای تو ؟
سرو کجا ، قامت رعنای تو ؟
هم قدم قافله سالار عشق ؛
ساقی عشاق و علمدار عشق ؛
سرور و سالار سپاه حسین ؛
داده سر و دست به راه حسین ؛
عم امام و اخ ابن امام ؛
حضرت عباس علیه السلام ؛
ای علم کفرنگون ساخته ؛
پرچم اسلام برافراخته ؛
مکتب تو ، مکتب عشق و وفاس ؛
درس الفبای تو صدق و صفاس ؛
مکتب جان بازی و سربازی است ؛
بی سری و آن گاه سرافرازی است ؛
شمع شده ، آب شده سوخته ؛
روح ادب را ادب آموخته ؛
آب فرات از ادب توست مات ؛
موج زند اشک به چشم فرات ؛
یاد حسین و لب عطشان او ؛
وان لب خشکیده ی طفلان او ؛
مشک پر از آب حیاتت به دوش ؛
طفل حقیقت ز کفت آبنوش ؛
درگه والای تو در نشأتین ؛
هست درِ رحمت و باب الحسین ؛ 
هر که به دردی و غمی شد دچار ؛
گوید اگر یک صد و سی و سه بار ؛
ای علم افراشته در عالمین ؛
اکشف و یا کاشف کرب الحسین ؛
از کرم و لطف جوابش دهید ؛
تشنه اگر آمده آبش دهید  ؛
چون نهم ماه محرم رسید  ؛
کار بدان جا که نباید کشید  ؛
از عقبِ خيمه ی صدر جهان  ؛
شاهِ فلكْ جاهِ ملكْ پاسبان‌  ؛
«شمر» به آواز تو را زد صدا  ؛
گفت: كجاييد بَنُو اخْتَنا؟!
تا برهانند ز هنگامه‌ات داد نشان  ؛
خطِّ امان نامه‌ات‌  ؛
رنگ پريد از رخ زيباى تو  ؛
لرزه بيفتاد بر اعضاى تو  ؛
من به امان باشم و، جان جهان  ؛
از دم شمشير و سنان، بى امان؟!
دست تو نگرفت امان نامه را  ؛
تا كه شد از پيكر پاكت جدا  ؛
مزد تو زين سوختن و ساختن  ؛
دست سپر كردن و سر باختن  ؛
دست تو، شد دست شهِ لا فتى‌  ؛
خطّ تو، شد خطّ امان خدا  ؛
پنج امامى كه تو را ديده‌اند  ؛
دست علَم گير تو بوسيده‌اند  ؛
ای همه نیروی لشکرم برادرم  ؛
قوت قلبی به خواهرم برادرم  ؛
ماه و خورشید من ابالفضل  ؛
کوه امید من ابالفضل  ؛
شنو ز طفلان به جست و جو عمو عمو  ؛
بیا به طفلان من بگو جون عمو جون عمو  ؛
ختم همین عباس تو بری زینبم اسیره  ؛
تو بری دخترم کنیزه  ؛
سقای دشت کربلا ابالفضل ...
دستش شده از تن جدا ابالفضل ...
ای ساقی لب تشنگان ابالفضل ...
مارا رسان به کربلا ابالفضل...