شه چو آمد ز لب تشنه ی اصغر یادش

شه چو آمد ز لب تشنه ی اصغر یادش
رفت از سوز عطش تا به فلک، فریادش

بند قنداقه ی اصغر به سر دست گرفت
تا چو مرغان کند از بند قفس، آزادش

گشت با آن گُل افسرده، روان سوی سپاه
به امیدی که دهد آب و کند دل شادش

هم چو مرغان ز عطش، طفل، پر و بال زنان
ناگه آمد ز کمین گاه برون، صیّادش

تیر کین آمد و بر حلق علی، جای گرفت
دست بیداد اجل، داد چو گُل بر بادش

ای «رسا»! دشمن اگر خانه ی دین کرد خراب
خون پاک شهدا کرد ز نو آبادش

***