
باز این دل من پر زد رو به خدا دردای من میشه کُلاً دَوا وقتی که میخونم من یا مجتبی سراسرِ دلم پر از شوره روشنیِ خورشید از نوره علی و فاطمه دارن دعوت میکنن این دنیا رو پا سوره تو شاهِ کَرَمی چقدر محترمی نممگیر تواَم که بالاسرمی تو مهربونتر از پدر مادرمی تو تو عرش الهی داری صحن و حرمی مدد یا حسن... دنیای من داره با تو صفا ای لذت و شور کرب و بلا یَابنَ علی و زهرا یا مجتبی... میگیری توی سختیا دستم از مِیِ مینای خودت مستم از کوچیکی نوکرِ دربستِ قاسم و عبداللهِ تو هستم تویی خَیرُ العَمَل تویی شورِ غزل تویی صفحه عوض کنِ جنگِ جَمَل میون این همه کریما بیبَدَل یه ذره نمکت شیرینتر از هر چی عسل مدد یا حسن... مثل خودِ زهرا، حیدر نما ای بانیِ شور کرب و بلا شاگرد تو اباالفضل، یا مجتبی ذکر حسن دَوای هر درده آقام خودش یَلو اَبَر مَرده کربلا داره روز و شب دورِ بَقیعِ خاکیِ تو میگَرده اُوِیسم تو قَرَن نگاه کن تو به من به جبریل امین مُدرّس سخن مُسکّن غم و مُرَفّح مَحَن مُریدتم، مرادمی آقام امام حسن مدد یا حسن...