از علی دم‌بزن امّا دم مولا، حسن است

از علی دم‌بزن امّا دم مولا، حسن است
که دمادم نفس حضرت زهرا، حسن است
 
ما همه بنده و این قوم، خداوندانند
ما همه خاک ولی عرش معلّا، حسن است
 
او عظیم است؛ قدیم است؛ رحیم است و کریم
چهارده‌تن، حسن؛ انگار که تنها، حسن است
 
نه‌امامم حسنی‌اند و عموجان گویند
نسبت هشت‌امامم همگی تا حسن است
 
من از این بندگی و زندگی‌اش فهمیدم
به‌خداوند که آقای دو دنیا، حسن است
 
دم ما هست حسن، بازدم ماست حسین
درد ما تا که حسین است، مداوا حسن است
 
هر حسینیّه از اوّل، حسنیّه بوده‌است
به حسن، کار محرّم همه‌اش با حسن است
 
گرچه عبّاس و حسین است و علی‌اکبرها
تا حسن هست دم زینب‌کبری، حسن است
 
بر عقیق یمن سرخ علی، جان‌حسن و
نقش حکّاکی فیروزه‌ی زهرا، حسن است
 
پسرانش همه در کرب‌وبلا می‌گفتند
آی! فرزند حسن نیز سراپا حسن است