
چرا غرق در خون، شدی نقش صحرا چرا پاره پاره، چرا ارباًاربا بُنَیَّ بُنَیَّ بُنَیَّ بُنَیَّ مزن دست و پا پیش چشمان بابا مكن عزم رفتن رشید تهمتن نگاهی به اشك، من و بغض سقا بُنَیَّ بُنَیَّ بُنَیَّ بُنَیَّ مزن دست و پا پیش چشمان بابا تو و خستگی و، جهاد و شهادت تو و تشنگی نه، حاشا و كلّا و حالا به جز پاره پاره تن تو نمانده برایم، از آن قد و بالا وجود تو جمعِ، علی بود و زهرا تنت مثل مادر، سرت مثل مولا بُنَیَّ بُنَیَّ بُنَیَّ بُنَیَّ