
ِای گل لاله اِی گل پیرُهن نمیزند به سینه قلب من شیشهی عمر من خورده تَرک میشکند، گر نگویی سخن (ای علیِ اکبرم، نازنین گل پسرم )۲ (واویلا واویلا )۳واویلا وای اکبرم شانهات ای گل باغ وجود عَصای پیری بابایَت بود خوش قد و بالا بودی و زیبا که خوردی زخم از چشمان حسود (با تن اِرباً اِربا، گشتی قاتل بابا)۲ (واویلا واویلا)۳واویلا وای اکبرم میریزم به سر خود خاک غم که پاشیده اعضای تو زِ هَم خیز و از جا تا عمه نیامد که نبیند زینب را نامحرم کُشتیاَم از غم علی ای ذِِبحِ اعظم علی (واویلا واویلا)۳ واویلا وای اکبرم