ماهِ شبهای تارَم عباس
کربلایی نریمان پناهیپسندیدن26
بازدید28.2K
ماهِ شبهای تارَم عباس همه داروندارم عباس فدای قَدّ و بالات مادر (کُن نَظَر حالِزارَم عباس) ۲ لحظهی آخرم، ببین که مُضطَرم بیا بالا سرم، سرم، سرم، سرم منم یه مادرم، ببین که مُضطَرَم بیا بالا سرم، سرم، سرم، سرم وای حسین، وای حسین... این دَمِ آخری با یادِ روضهی عَلقَمه گِریونم تورو نَذرِ حسینم کردم (از غَمِ کربلا دلخونم) ۲ بمیره مادرت، چی اومده سَرت؟ بریده شد پَرِت، پَرِت، پَرِت، پَرِت اِیصاحبِ عَلَم، آبآورِ حَرَم دستِ تو شد قَلَم، قَلَم، قَلَم، قَلَم وای حسین، وای حسین... شنیدم نااُمیدت کردن مَشکِتو، تا زدن نامردا پسرم از رو مَرکَب باسَر (افتادی غرقِ خون رو خاکا) ۲ پناهِ خِیمهها، با بُغض و کینهها شد بدنت جدا، جدا، جدا، جدا یَلِ اُمُّالبَنین، عمودِ آهنین تورو زدن زمین، زمین، زمین، زمین وای حسین، وای حسین... شنیدم که کنارِ جسمت به غم و غُربتت خندیدن نانجیبا غروبِ اون روز (خِیمههارو همه دزدیدند) ۲ شده دلم کباب، بده بِهِم جواب شرمندم از رباب، رباب، رباب، رباب رَحمی نکردنو، عَلیشو کشتَنو شرمندم از رباب، رباب، رباب، رباب وای حسین، وای حسین...