جز ذکر توأم نیست ثنایی و دعایی

جز ذکر توأم نیست ثنایی و دعایی
بی‌حال و هوای تو چه حالی؟ چه هوایی؟

بی‌زخم تو محروم بود سینه ز مرهم
گر درد نبخشی، چه طبیبی؟ چه دوایی؟

بگذار که چون گرد به خاکت بنشینم
تا بر سر پایم بگذاری، کف پایی

از مرتبه و قدر و جلالش نشود کم
گر پادشهی چشم گشاید، به گدایی

عمری گذراندیم و دریغا که ندیدیم
روزی که ز ما سر نزند، جرم و خطایی

از گوش کر خود، گله داریم وگرنه
هرلحظه به ما از تو رسیده‌است، صلایی

مرغان هوا، خلق زمین، ماهی دریا
هر یک به زبانی ز تو گویند ثنایی

ایمن شده از روز مکافات و نگفتیم
هر لحظه‌ی این عمر بود روز جزایی

افسوس که در کوی تو بودیم و نبودیم
از پرتو حسنت، نگرفتیم ضیایی