
اِی مادر آب آبِرویَت اِی عَلقَمه جامی از سَبویَت دریا دوسه قطرهی وضویَت ای نَم نَمِ اَشکِ ما زِجویَت ای نامِ تو بهترین سَر آغاز ای اُمِ بَنین مَرا بِخَر باز ای خِدمَت دوست سَرنِوِشتَت ای گریه اَنار فَصلِ کِشتَت ای خاکِ دَرِ عَلی سِرِشتَت ای خانهی فاطِمه بِهِشتَت اینگونه شُدی عَزیزِ زَهرا گفتی که مَنَم کَنیزِ زَهرا زِینَب بَغَلَت بهار دارد دَر بین مَدینه یار دارد دَر کوچه حَسَن قرار دارد با اِذن تو ذُوالفَقار دارد عَباس نَه پرچم تو بالاست ای بَس که غَمَش حُسِینِ زَهراست دَر لَشگَرِ خود امیر داری جنگندهی بی نَظیر داری شیری و چهار شیر داری در کربُبَلا سَفیر داری روزی که عَطَش کِنارِ دریاست اُمیدِ حَرَم به مَشکِ سَقاست صَد حِیف که عَلقَمه نَبودی دَر غُربَت و هَمهَمه نَبودی تنها طَرَفِ همه نَبودی هم نالهی فاطِمه نَبودی گَهوارهی ماه تاب میخواست آن چِشمِ سیاه خواب میخواست نوزاد رُباب آب میخواست اَز داغِ عَمو که با خَبَر شُد سَرباز حُسِین تِشنهتَر شُد در مَعرِکه آمَد از عَطَش گُفت از اینکه چگونه کَرده غَش گُفت از خُشکی آن صِدای خَش گُفت از حَرمَله و سه شُعبهاَش گُفت