ای خاکِ رَهِ تو خِطّهیِ خاک
پاکی زِ تو دیده عالَمِ پاک
آشفتهیِ مویِ توست، اَنجُم
سَرگشتهیِ کویِ توست، افلاک
ای بر سَرَت افسرِ لَعَمْرُک
وِی زیبِ بَرَت قَبایِ لولاک
ای رهبر و رهنمایِ گمراه
وِی هادیِ وادیِ خطرناک
عالَم زِ معارفِ تو واله
تو نغمهسرایِ ما عَرَفناک
یا اَعظَمِ سورهیِ تَجَلّی
فیهَا الله مَا أَدَقَّ مَعناک
دامانِ جلالت، ای شهنشاه
هرگز نَفِتَد به دستِ اِدراک
این بنده و مدحِ چون تو شاهی؟
حاشاک از این مدیحه حاشاک
فرموده به شأنت ایزدِ پاک:
لَوْلاک لَما خَلَقتُ الاَفلاک
*****
ای مظهرِ اسمِ اعظمِ حق
مَجلایِ اَتَمُّ، نورِ مطلق
ای نورِ تو صادرِ نخستین
وِی مصدرِ هرچه هست مشتق
ای عقلِ عُقول و روحِ ارواح
وِی اصلِ اصولِ هر محقق
ای شمسِ شُموس و نورِ انوار
وِی اعظمِ نَیِّرات و اَشرَق
ای فاتحهیِ کتاب هستی
هستی زِ تو یافتهست رونق
در سِیرِ تو ای نبیِ خَتمی
ذُوالغایِه به غایه گشت ملحق
ای آیهای از مَحامِدِ تو
قرآنِ مقدّسِ مُصَدَّق
وصفِ تو به شعر در نگنجد
دریا نرود میانِ زورَق
فرموده به شأنت ایزدِ پاک:
لَوْلاک لَما خَلَقتُ الاَفلاک
*****
ای اصلِ قدیم و عقلِ اَقدَم
وِی حادِثِ با قدیم توأم
در رتبه تویی، حجابِ اَقرَب
بودی تو نبی و در گِل آدم
طُغرایِ صَحیفهیِ وجودی
هرچند تویی کتابِ محکم
با عزمِ تو چیست ای خداوند
قَدرِ قَدَر و قَضایِ مُبرَم
مُلک و ملکوت در کَفِ توست
چون خاتمی، ای نبیِ خاتم
از لطفِ تو شِمهایست فردوس
وَز قهرِ تو شعلهای جهنم
قَدِ مَلَک است در بَرَت راست
پشتِ فلک است بر دَرَت خَم
فهمِ خِرَد و زبانِ گویا
در وصفِ تو عاجزند و اَبکَم
فرموده به شأنت ایزدِ پاک:
لَوْلاکَ لَما خَلَقتُ الاَفلاک
*****
ای صاحبِ وحی و قلبِ آگاه
دارایِ مقامِ لی مَعَالله
ای مَحرَمِ بارگاهِ لاهوت
وِی در ملکوتِ حق شهنشاه
ای بَر شده از حَضیضِ ناسوت
بر رَفرَفِ عِز و شوکت و جاه
وانگَه زِ سُرادُقاتِ عزت
بگذشتی و ماند امینِ درگاه
ای پایهیِ قدرِ چاکرانت
بالاتر از این بلند خرگاه
از شرمِ تو زرد چهرهیِ مِهر
وَز بیمِ تو دل، دو نیم شد ماه
این بویِ بهشت عَنبَرین است
یا ذکرِ جمیلِ تو در اَفواه؟
فرموده به شأنت ایزدِ پاک:
لَوْلاک لَما خَلَقتُ الاَفلاک
*****
مُلک و ملکوت از تو پُر نور
ای در تو عَیان تَجَلیِ طور
با رویِ تو چیست بَدرِ انور؟
با مویِ تو چیست لِیلِ دِیجور؟
رویِ تو ظهورِ غیبِ مَکنون
مویِ تو حجابِ سِرِّ مَستور
در خِطهیِ مُلکِ استقامت
قَدِ تو به اعتدال مشهور
ای از تو به پا نظامِ عالَم
وی بی تو جهان هَباءِ مَنثور
اول رقمِ تو لوحِ محفوظ
رَشحِ قلمت، کتابِ مَسطور
خرگاهِ تو فوقِ سقفِ مَرفوع
درگاهِ تو رَشکِ بیتِ مَعمور
مداحیِ من تو را چنان است
کَز چشمهیِ خور ثنا کُنَد کور
فرموده به شأنت ایزدِ پاک:
لَوْلاک لَما خَلَقتُ الاَفلاک
*****
ای گوهرِ قدس و فیضِ اَقدَس
وِی صبحِ اَزَل اِذا تَنَفَّس
ذاتِ تو زِ هر بدی مُنَزَّه
زِ آلایشِ نیستی مقدّس
خاکِ دَرِ توست عرصهیِ خاک
فرمانبرِ توست چرخِ اَطلس
دستِ من و دامنِ تو، هَیهات
عَنقا نشود شکارِ کرکس
طبعِ من و وصفِ صورتِ تو؟
معنایِ دقیق و طفلِ نورَس
مدحِ تو چنان که لایقِ توست
در عهدهیِ خالق تو و بس
در نَعتِ تو هر بَلیغ، اَبکَم
در وصفِ تو هر فَصیح، اَخرَس
نَعتِ من و شأنِ تو؟ تعالیٰ
وصفِ من و قَدرِ تو؟ تَقَدَّس
فرموده به شأنت ایزدِ پاک:
لَوْلاک لَما خَلَقتُ الاَفلاک
*****
ای نقطهیِ مُلتَقایِ قوسِین
وِی خارج از احاطهیِ أین
ای واسطهیِ وُجوب و امکان
وِی مبدأ و منتهایِ کونِین
این رابطهیِ قدیم و حادث
وِی ذاتِ تو جامِعُ الکَمالِین
ای واحدِ بینظیر و مانند
کَز بَهرِ تو نیست ثانی اُثنِین
جز تو که نهاده پایِ رفعت
بر عرش فَکانَ قابِ قوسِین؟
غیر از تو که فیضِ صحبتِ دوست
دریافت وَلا حِجابَ فِی البِین؟
دیدی و شنیدی آنچه را «لا
اُذُنٌ سَمِعَت وَ لا رَأَت عِین»
با قَدرِ تو وصفِ من بُوَد نقص
با شأنِ تو مدحِ من بود شِین
فرموده به شأنت ایزدِ پاک:
لَوْلاک لَما خَلَقتُ الاَفلاک
پربازدیدترینهای شعر مدح حسین محمدی فام پیامبر اعظم (ص)(اعياد و ولادتها)
