من که هستم طفل معصوم حسن

من که هستم طفل معصوم حسن
تنگ شد این خیمه‌ها از بهر من
***
کی هراسم باشد از تیر عدو
من ز نسل تیر و تابوتم عمو
***
گر نباشد حنجر من قابلت
ترسم آخر تیر غم بوسد دلت
***
من یتیمم، به که بابایم شوی
باعث قدری تسلایم شوی
***
باده عشقم بده هوشم بگیر
این دم آخر در آغوشم بگیر
***
حال کین دستم جدا شد از تنم
ادرکینی فاطمه دم می‌زنم
***
چون دعای مجتبی شد مستجاب
شد قلم دستت چو یار بوتراب