در زلف چون كمندش

در زُلفِ چون كمندش، ای دل مپیچ كآنجا 
سرها بُریده بینی، بی‌جُرم و بی‌جنایت 

از هر طرف که رفتم، جز وحشتم نَیَفزود
از گوشه‌ای بُرون آی، ای کوکبِ هدایت

رِندانِ تشنه‌لب را، آبی نمی‌دهد كَس 
گویا ولی‌شناسان، رفتند از این ولایت