با چند سنگ ریزه که بسته نمیشود

با چند سنگ‌ریزه که بسته نمی‌شود
این چشمه‌ی همیشه خروشان کوثر است

بحری‌ست پُر دُرّ و گوهرهای شاهوار
یزدان ورا ستوده به قرآن که کوثر است

خونی که داد سرور آزادگان حسین
مرهون حُسن و تربیت شیر مادر است

تا روزگار بوده و تا هست پایدار
عرش خدا ز زهره‌ی زهرا منوّر است

نور مقدّسی که به گرداب حادثات
کشتیِ نوح را وسط موج، لنگر است 

حوراء اِنسی‌ست و ز مشکین شمیم او
گیسوی حور و روضه‌ی رضوان معطّر است

شَه‌بانوی حجاز، ولی کار خانه را
با فضّه‌ی کنیز شریک و برابر است

در خانه‌ای که ردِّ قدم‌های جبرئیل
گاه نزول وحیِ خدا زیب و زیور است

از رنج کار آبله می‌زد به دست او
دستی که بوسه‌گاه لبان پیمبر است

با این جلال و رتبه‌ی والا شنیده‌ام۲
پهلوی او شکسته ز یک ضربت در است

آن هم دری که روحُ‌الامین اذن می‌گرفت
وَالله جای گفتن اللهُ اکبر است 
* * * *
از مادر بزرگ پسر می‌شود بزرگ
شادابی عقیق ز خاک یمن بُوَد 
* * * *
تو که هستی که بر فرمان خداوند مجید
قد به تعظیم برافراشته خَیرُ البشرت

دختران در همه‌جا دستِ پدر می‌بوسند 
تو که هستی که زده بوسه به دستت پدرت