خاطرم این روز و این شب هاست درهم بیشتر

خاطرم این روز و این شب‌هاست درهم بیشتر
سال را دور تو‌ می‌گردم، محرم بیشتر

می‌وزد نام تو در جان منو، گُر می‌کشد
می‌کند این شعله را داغ تو، کم‌کم بیشتر 

هر دلی چیزی برای خود، فراهم کرده است 
من ولی داغ تورا کردم فراهم، بیشتر 

بند بندم سوخت از، ترکیب بند محتشم 
در نیابندم سر از این راز مبهم، بیشتر 

اول هر ماه، پشت ماه خم می‌شد 
ولی در عزای اشرف اولاد آدم، بیشتر 

این هلال غم و اندوه که امشب بینیم
یازده شام دگر، بر قد زینب، بینیم

آمدی از مکه چون این روزها پر کرده بود
خانه‌ی امن خدا را، ابن ملجم بیشتر

به یوم الترویه، محمل ببستند
خواتین در دل محمل نشستند

حرم را از حرم، کردند بیرون
همه سرگشته در صحرا و هامون

کسانی را که بر عالم پناهنده
بُرون کردند از بیت خداوند

کعبه و رکن و صفا و مروه و حیف و منا
جمله از داغ تو گریانند، زمزم بیشتر

(ای مسیح روی نِی، در پرده با اهل حرم
جمله از داغ تو گریانند، مریم بیشتر)۲
مو پریشان تو هستند و مریم بیشتر

هر قدر نزدیک‌تر می‌شد به ظهر سرنوشت
می‌گشودی چهره‌‌ی خود را، تو از هم بیشتر

لحظه لحظه شد دو تا، پشت تو از هفتاد داغ
تا شد از داغ برادر، پشت تو خم بیشتر

سر کوی دلبر من، به حریم کعبه ماند
که به هر طرف کنی رو، بتوان نماز کردن

مُسلِمِت خیلی برای بچه‌هات، دلواپسه
بغض تو توی نگاه کوفیا، مشخصه

کاشکی نامه‌ای که دادن، به تو اصلاً نرسه
کاشکی اصلاً دست مسلِمت می‌شد قلم، حسین

میوه‌ای روی درخت کوفه تاب نمی‌خوره
این‌جا واسه بچه‌هات، به درد خواب نمی‌خوره

اینا آبت نمی‌دن، من که چشَم آب نمی‌خوره
جون زینب این‌جا خیمتو نکن علم، حسین

این‌جا گریه‌هات، اسیر طعنه و خنده می‌شه
خواهرت هزار دفه، می‌میره و زنده می‌شه

پیش مادرت، پسرعموت، شرمنده میشه
اگه یه مو بشه از سر رقیه کم، حسین

تو پریشون منی، منم پریشون تو‌ام
تو هراسون منی، منم هراسون تو ام

دندونم شکسته فکر لب و دندون تو‌ام
با لبای پاره‌ام، صدات می‌زنم حسین