الا که مقدم تو مژده‌ی سعادت داشت

الا که مقدم تو مژدۀ سعادت داشت 
به خاک بوسی راهت فرشته عادت داشت 

سلام بر تو که ماه جمادی الاول 
ز جلوۀ تو به رخ هاله ی مسرّت داشت 

سلام بر تو که امّ المصائبت خوانند 
چرا که غم ز ازل در دلت اقامت داشت 

سلام بر تو و بر هر زنی که از آغاز 
به پاس پیروی‌ات از حجاب زینت داشت 

تو از همان شجر پاک عصمت آمده‌ای 
که ریشه در دل قرآن و جان عترت داشت 

تو دست پرور آن مادر گران قدری 
که قلب پاک پیمبر به او ارادت داشت 

تو سر بر آینۀ سینه‌ای گذاشته‌ای 
که بوسه‌گاه نبی بود و عطر جنت داشت 

تو زیر سایۀ آن گلبُنی بزرگ شدی 
که هر چه داشت شکوفایی از نبوت داشت 

ندیده دیدۀ تاریخ چون تو بانویی 
که حق به گردن آزادی و عدالت داشت 

چه بانویی که پس از دختر رسول الله 
به هر زنی که تصور کنی شرافت داشت 

چه بانویی که ز فیض هدایت معصوم 
مقام و منزلتی هم تراز عصمت داشت 

چه بانویی که صبوری نمود چون زهرا 
چه بانویی که به قدر علی شهامت داشت 

چه بانویی که به حد کمال در همه حال 
اراده داشت، وفا داشت، عزم و همت داشت 

چه بانویی که به هنگامۀ اسارت هم 
وقار داشت، حیا داشت، شرم و عفت داشت 

چه بانویی که همه عمر در نیایش شب 
هزار بار ز خود تا خدای هجرت داشت 

چه بانویی که به همراه یک مدینه صفا 
گلاب گریه و یک کربلا مصیبت داشت 

چه بانویی که به خورشید خون گرفتۀ عشق 
به قدر وسعت هفت آسمان محبت داشت 

دل تو بود پر از التهاب شوق حسین 
که لحظه لحظۀ عمرت از این حکایت داشت 

حسین نیز به شایستگی نثار تو کرد 
هر آن چه عاطفه و التفات و رأفت داشت 

نبود حاجت بوسیدن گلوی حسین 
حسین با تو هزاران هزار حجت داشت 

حسین از تو جدایی نداشت در هر حال 
مگر به خاطر اُنسی که با شهادت داشت 

چراغ آخرتش باد شاعری که سرود 
سه بیت ناب که دنیایی از طراوت داشت 

«نه ذوالجناح دگر تاب استقامت داشت 
نه سیدالشهدا بر جدال طاقت داشت 

هوا ز جور مخالف چو نیلگون گردید 
عزیز فاطمه از اسب سرنگون گردید 

بلند مرتبه شاهی ز صدر زین افتاد 
اگر غلط نکنم عرش بر زمین افتاد» 

ستارۀ سحر تو که روی خاک افتاد 
هزار و نهصد و پنجاه و یک جراحت داشت 

من و مکارم اخلاق زینبی هیهات 
کجا برابر خورشید ذره جرأت داشت 

تو آن یگانه اسیری که در چهل منزل 
به دوش خستۀ خود کوهی از رسالت داشت 

تو خطبه خواندی و بر هم زدی اساس ستم 
ستمگر از سخنت جا به خاک ذلت داشت 

تو خطبه خواندی و در چهره‌ات تجسم یافت 
علی که در سخنش آیت فصاحت داشت 

پیام خون و شرف را به شام و کوفه رساند 
صدای روح نوازت که رنگ محنت داشت 

به هر بهانه به تفسیر انقلاب نشست 
کلام روح فزایت که رنج غربت داشت 

هلال یک شبه‌ات جلوه کرد از سر نی 
که با تو سوخته دل اشتیاق صحبت داشت 

پس از زیارت خون سر تو از محمل 
"شفق" طلوع نمی‌کرد اگر مروت داشت 

*** 
زینب همان کسی است که وقت رسیدنش 

از عرش جبرئیل هم آمد به دیدنش 
با خلقتش خدا به تمام فرشتگان 

همواره فخر می‌کند از آفریدنش 
قنداقه‌اش بغل به بغل می‌رود ولی 

آغوش کیست منظرۀ آرمیدنش 
انگیزه‌ای به نام حسین آفریده شد 

بعداً وِرا به ورطه دنیا کشیدنش 
ما که دلیل بهتری از این نیافتیم 

سخت است از حسین دل بریدنش 
آخر دعای حضرت زهرا نتیجه داد 

بار دگر خدا به محمد خدیجه داد 
***