الا که مقدم تو مژده‌ی سعادت داشت

(الا که مقدم تو مژده‌ی سعادت داشت)۲
به خاک‌بوسی راهت فرشته عادت دشت

سلام بر تو که ماه جمادی‌الاول
ز جلوه‌ی تو به رخ هاله‌ی مسرت داشت

سلام بر تو که ام‌المصائبت خوانند
چرا که غم ز ازل در دلت اقامت داشت

سلام برتو بر هر زنی که از آغاز
به پاس پیروی‌ات از حجاب زینت داشت

تو از همان شجر پاک عصمت آمده‌ای
که ریشه در دل قرآن و جان عترت داشت

تو دست‌پرور آن مادر بزرگواری
که قلب پاک پیمبر بر او ارادت داشت

تو سر بر آیینه‌ی سینه‌ای گذاشته‌ای
که بوسه‌گاه نبی بود و عطر جنت داشت

تو زیر سایه‌ی آن بلبای بزرگ شدی
که هر چه داشت شکوفایی از نبوت داشت

ندیده دیده‌ی تاریخ چون تو بانویی
که حق به گردن آزادی و عدالت داشت

(چه بانویی که پس از دختر رسول‌الله
به هر زنی که تصور کنی شرافت داشت)۲

چه بانویی که به بال مجاهدت پرواز
ز دشت ماریه تا اوج بی‌نهایت داشت

چه بانویی که صبوری نمود چون زهرا
چه بانویی که به قدر علی شخامت داشت

چه بانویی که به حد کمال در همه حال
اراده داشت وفا داشت عزم و همت داشت

چه بانویی که به هنگامه‌ی اسارت هم
وقار داشت، حیا داشت، شرم و عفت داشت

چه بانویی که همه عمر در نیایش شب
هزار بار ز خود تا خدای هجرت داشت

چه بانویی که به همراه یک مدینه صفا
گلاب گریه و یک کربلا مصیبت داشت

چه بانویی که به خورشید خون‌گرفته‌ی عشق
به قد وسعت هفت آسمان محبت داشت

خانوم، دل تو بود پر از التهاب شوق حسین
که لحظه‌لحظه‌ی عمرت از این حکایت داشت

حسین نیز به شایستگی نثار تو کرد
هر آنچه عاطفه و التفات و رأفت داشت

نبود حاجت بوسیدن گلوی حسین
حسین با تو هزاران هزار حجت داشت

حسین نیز از تو جدایی نداشت در هر حال
(مگر به خاطر انسی که با شهادت داشت)۲