هر بار دنیا میشه رو سرم آوار

هربار دنیا میشه رو سر آوار
میرم تو روضه‌ی علمدار
اینجوری آروم می‌گیرم

توی این دنیایی که پرِ غوغاست
تنها امید منِ عبّاس
کاش بشه براش بمیرم

چه تقدیری، از این بهتر که مجنون اباالفضلم
همین خوبه که من دنیامو مدیون اباالفضل

یعنی میشه ابوفاضل دم مرگم پیشم باشه
توی قبرم یقین دارم که مهمون اباالفضلم

(ابوفاضل، ابوفاضل۳)۶

سقا با تو دارم حس خوشبختی
پناه منی تو هر سختی
سفره دار عالمینی

سقا مشک تو دلخوش بارون
امید دلای سرگردون
تو علمدار حسینی

شنیدم به این دل‌های خسته کربلا میدی
بنازم که به عالم درس ایثار و وفا میده

ابوفاضل شبیه تو کسی باب الحوائج نیست
شنیدم که تو حتّی ارمنی‌ها رو شفا میدی

(ابوفاضل، ابوفاضل۳)۴

عبّاس تو چشمای تو پیداست
رفتی و تو خیمه‌ها غوغاست
خوشی بعد تو سرابه

عبّاس سر تو رو دامن زهراست
پاشو که برادرت تنهاست
پاشو خیمه قحط آبه

ابوفاضل پس از تو گریه باید بی صدا باشه
دیگه زینب باید بیشتر به فکر معجرا باشه

بمیرم که عمو آهنین کار خودش رو کرد
ابوفاضل امون از ضربه ای که بی هوا باشه

(ابوفاضل، ابوفاضل۳)۴