عیدصیام آمد وماه صیام رفت

عید صیام آمد و ماه صیام رفت
لطف تمام آمد و فیض تمام رفت

ماهی که بار عامِ خدا بود، شد تمام
خوشبخت آن کسی که در این بارِ عام رفت

محروم آن کسی که به فرموده‌ی رسول
کآمد بَرین و ساده و نادیده کام رفت

ای همچو من به حسرت ماه خدا بیا
غمگین از این مباش که ماه صیام رفت

ماه صیام رفته نرفته‌است لطف حق
فضل خدا به جاست گر این صبح و شام رفت

این ماه بود فیض موقت که شد تمام
باید به سوی درگه فیض مدام رفت

داری اگر گناه دو عالم سزد که باز
بر درگه حسین علیه السلام رفت

(حسین جان حسین جان)۲

آن رحمت خدای شفاعت کند اگر
روز جزا توان که به دارالسلام رفت
****
بلند مرتبه شاهی زِ صدر زین افتاد
اگر غلط نکنم عرش بَر زمین افتاد
****
دست شستم من زِ جان خویشتن
ای مغیره هر چه میخواهی بزن