تو اوج سختی و نا امیدی ها

اَبوفاضل، اَبوفاضل
اَبوفاضل، اَبوفاضل... 

تو اوجِ سختی و ناامیدی‌ها
دلم مَأنوسه با اَبَوفاضل

چه شأنی داره امام‌حسین میگه
بِنَفسی أَنتَ یااَبوفاضل

اِی ماهِ عشیره، اَبَاالفضل
چشمات بی‌نظیره، اَبَاالفضل

دستای بُریده‌ات تو محشر
دستامو می‌گیره، اَبَاالفضل

اِصالت داری، شهامت داری
رو اسمِ خانوم، رقیه غیرت داری

نگاهت گیراست، به مولا رفته
به شیرِ خِیبَر خیلی شباهت داری

اَبوفاضل، اَبوفاضل...

تمومِ دنیا و ماه و خورشید هم
می‌گردن دورِ سرِ اَبوفاضل

یَقیناً این هِیبَت اونقَدر بالاست
دل از مولا می‌بَره اَبوفاضل

اِی ماهِ مدینه اَبَاالفضل
اسمت دل‌نِشینه اَبَاالفضل

می‌کوبه رقیه، همیشه
سنگت رو به سینه، اَبَاالفضل

قیامت کردی، شجاعت کردی
تو از شَأنِ مُخدّرات حمایت کردی

همه عالَم تو، یَدِ بِیضاته
تو با قَبضه‌ی ذوالفقار بِیعت کردی

اَبوفاضل، اَبوفاضل
اَبوفاضل، اَبوفاضل...