گدایم گدایم گدایم گدایم

(گدایم گدایم گدایم گدایم)۲
(گدای علی ابن موسی الرضایم)۲ 

خوشا آن غریبی که یارش تو باشی
قرار دل بی‌قرارش تو باشی

خوشا آنکه تنها تو را دوست دارد
چه خوش‌تر اگر دوست دارش تو باشی

ز بیداد پاییز هم غم ندارد
(هر آن دل که باغ و بهارش تو باشی)۲ 

(گدایم گدایم گدایم گدایم)۲ 
(گدای علی ابن موسی الرضایم)۲ 

خوشا آن گدایی که تنهای تنها
کناری نشیند کنارش تو باشی

بر آن محتضر می‌برم رشک هر شب
که شمع شب احتضارش تو باشی

خوشا آنکه یک عمر پروانه‌ات شد 
که یک لحظه شمع مزارش تو باشی

(گدایم گدایم گدایم گدایم)۲ 
(گدای علی ابن موسی الرضایم)۲ 

شعاری به پیشانی خود نوشتم
خوشا آنکه تنها شعارش تو باشی

(گدایم گدایم گدایم گدایم)۲ 
(گدای علی ابن موسی الرضایم)۲ 

چه غم گر گنهکار و نامه سیاهم
علی ابن موسی الرضا داد راهم

امام رئوفی که عالم فدایش
کرم کرد و داد از عنایت پناهم

(گدایم گدایم گدایم گدایم)۲ 
(گدای علی ابن موسی الرضایم)۲ 

سراپا شدم غرق دریای رحمت
نگویید دیگر که غرق گناهم

همه روی گردانده بودند از من
رضا کرد با چشم رحمت نگاهم

بجز دامن آل عصمت نگیرم
به غیر از رضای رضا را نخواهم

چو می‌خواست راهم دهد از کرامت
عطا کرد سوز دل و اشک و آهم

اگر خار بودم اگر پست بودم
رضا داد قدرم رضا داد جاهم

(گدایم گدایم گدایم گدایم)۲ 
(گدای علی ابن موسی الرضایم)۲