صدات زدم با گریه هر بار

یا فاطمه
مادر، زهرا

صدات زدم با گریه هربار
حرف حسین جواب نداره

می خوام تو رو بغل بگیرم
شکستگیت اگه بزاره

این اولین باره تو عمرم
جواب نمیدی ناله هامو

بلند شو اومده حسینت
نمی شناسی دیگه صدامو

بلند شو بعد تو کی باید
برا حسینت آب بیاره

می ری و بعدت همه میگن
طفلی حسین مادر نداره

می‌ری و جای دست گرمت
دستای سرد شمر به رومه

وقتی صدات زدم بدون که
تو قتلگاه کارم تمومه

تو رو خارجی خطاب کردن
ده تا سواره پا تو رکاب کردن

خونه‌ی امید منو خراب کردن
تو رو از حرم جدات کردن

با کعب نی دنبال بچه هات کردن

پشت لب هات مثل کویره
ایها الناس حسین روی حصیره

من قلبم برا بارون لک زده
دیدم کربلا بارون اومده

باشه با وفا باز راهم نده
اما جون تو من حالم بده

چه ضریحیه تو واست فرقی نمی کرد وهب مسیحیه
گریه هام حسین از تو چشمای حبیب چه شکلیه امام حسین

کربلا پیش تو گرمه دل سردم دوای دردم
من خداحافظی هیچ موقع نکردم برمی گردم