رفتی و از غم تو خونِ جگرها خوردم

رفتی و از غم تو خونِ جگرها خوردم 
به سر قبر تو در شام غریبان مردم 

كاش می شد كه زبانی بگشایی اصغر 
تا صدایم بزنی با لب شیرین مادر 

كاش می شد كه بمانی و مرا یار شوی 
چو ابالفضل علمدار، علمدار شوی 

خوب شد ای پسر غیرتی من رفتی 
تا نبینی چه كند بعد تو دشمن، رفتی 

من و این محمل بی پرده علی جان چه كنم 
همره عمه ی تو موی پریشان چه كنم 

حرمله دور و بر محمل من می خندد 
بی حیا بر من و داغ دل من می خندد