ای قطره در حوالی دریا قدم مزن

ای قطره در حوالی دریا قدم مزن
ای ذره از ستایش خورشید دم مزن

حرف وجود را به زبان عدم مزن
کار تو نیست؛ مدح علی را قلم مزن

هرچند آرزوی من از او سرودن است
کی در توان بنده خدا را ستودن است

روزی اگر که خلق به وصفت زنند دم
یا شاعران شوند به مدح تو هم قسم

دریا شود مرکب و اشجار هم قلم
صدها هزار حافظ و سعدی و محتشم

لالند در بیان تو یا مرتضی علی
وقتی که هست وصف تو کار خدا علی

باید غزل نوشت گدای در تو را
باید سرود هر نفس قنبر تو را

من کیستم که وصف کنم بوذر تو را
باید که واژه واژه‌ی هر منبر تو را

دریایی از بحار، و یا الغدیر کرد
خود را چنان سخن، به کمندت اسیر کرد

پر کرد تا صدای خدا گوش کعبه را
روشن نمود خانه‌ی خاموش کعبه را

دیدار تو ربود ز سر هوش کعبه را
دیدند باز بودن آغوش کعبه را

یعنی که باده ریخت ز پیمانه‌ی خدا
دیدند حق درآمده از خانه‌ی خدا

راهی اگر به سمت خدا هست راه توست
غیر از خدا زمین و زمان در پناه توست

خوشبخت کیست؟! آنکه هلاک نگاه توست
کعبه کجاست؟! کعبه همان زادگاه توست

کعبه همانکه در طلبت سینه میدرد
هر شب بر آستان نجف سجده می‌برد

گفتم نجف دوباره به غم مبتلا شدم
بی اختیار راهی ایوان طلا شدم

هر بار که مسافر کرب و بلا شدم
در آسمان شهر تو اول رها شدم

ای کوه! باز اذن به این کاه می‌دهی؟
ما را به خانه‌ی پدری راه می‌دهی؟

ای خانه‌ی تو خانه‌ی ما از قدیم‌ها
بابای مهربان تمام یتیم‌ها

هستند در پناه تو حتی رجیم‌ها
محشر نجاتمان بده از چنگ بیم‌ها

ای کاش روز حشر من اهل رجب شوم
با دست‌های فاطمه‌ات منتخب شوم

********
شاعر: محمد بیابانی

*****