حیف مولا مردم عالم تو را نشناختند

حیف مولا مردم عالم تو را نشناختند
دم زدند از تو ولی یکدم تو را نشناختند

رهبر افلاکی و از خاکیان خاکی‌تری
هم ملائک هم بنی آدم تو را نشناختند

با تو قومی محرم و قومی دگر نامحرم اند
ای عجب نا محرم و محرم تو را نشناختند

هم به تخت جاه هم ویرانه هم دامان چاه
هم به شادی هم به موج غم تو را نشناختند

انبیا بودند از آدم همه در سایه‌ات
لیک جز پیغمبر خاتم تو را نشناختند

با وجود آنکه یک آن با تو نشکستند عهد
بوذر و مقداد و سلمان هم تو را نشناختند

تو حجر تو جان کعبه تو حیات زمزمی
هم حجر هم کعبه هم زمزم تو را نشناختند 

عرشیان کز صبح خلقت با تو ساغر می‌زدند
فاش گفتم فاش می‌گویم تو را نشناختند

چون کتاب آسمانی حرمتت شد پایمال
ای یگانه آیت محکم تو را نشناختند

با دو دسته بسته می‌بردند سوی مسجدت
گوئی آنجا بودم و دیدم تو را نشناختند

چون فقیری کو تو را دشنام داد و نان گرفت
ای علی جان مردم عالم تو را نشناختند

در کنار خانه‌ات بر همسرت سیلی زدند
ای فدای غربتت گردم تو را نشناختند

ای شجاعت از تو تا صبح قیامت سر فراز
ای قدت از هجر زهرا خم تو را نشناختند

بارها در نخل میثم دوستان کردند سیر
حیف کآخر همچنان میثم تو را نشناختند

شاعر: استاد سازگار