نَفْسی عَلى زَفَراتِها مَحبوسَة

(نَفسی عَلیٰ، زَفَراتِها مَحبوسَه
بدونِ تو دنیا برام کابوسه

نِشَسته زینب زخمتو می‌بنده
حسن با گریه دستتو می‌بوسه) ۲

(دعا کن که بعدِ تو، عُمرِ من به دنیا نباشه
حیفِ خونه زندگیم، که اینجوری از هم بپاشه) ۲

(وِیلی، وِیلی عَلَی المَحزونه
چادرِ تو پُرِ خاک و پیرهنِ تو پُرِ خونه...) 

(کنارِ تابوتت دلم آشوبه
همین که چشماتو نبندی خوبه

حسن که هر دفعه میاد از مسجد
با گریه مُشت روی زمین می‌کوبه) ۲

(نگفتی به من چرا، آسمونِ چشمات کبوده؟ 
چجوری زدن مگه؟ که گوشواره افتاده بوده؟) ۲

(وِیلی، وِیلی عَلَی المَضروبه
روی تو فَصلِ خَزون و، چشمِ تو رنگِ غروبه...) 

(وِیلی، وِیلی عَلَی المَحزونه
چادرِ تو پُرِ خاک و پیرهنِ تو پُرِ خونه...) 

((گلای تو باغچه دیگه پَژمرده
صورتِ یاسو دستِ باد آزُرده) ۲
تو که نمی‌تونی ببینی اَمّا
حسین برات کاسه‌ی آب آورده) ۲

(با این حالِ مُضطَرت، نمی‌تونی دیگه بمونی
چرا دَمِ آخری، روضه‌ی عطش رو می‌خونی؟) ۲

(وِیلی، وِیلی عَلَی العطشانه
سَرِ حسین رو نِیزه، تنِ حسین عریانه...) 

(وِیلی، وِیلی عَلَی المَحزونه
چادرِ تو پُرِ خاک و پیرهنِ تو پُرِ خونه...)