
نِشَستَم دَر بَقیع اَشکی بریزم شِنیدَم عَلقَمه رفتی عزیزم شِنیدَم کودکان بی تاب بودند تو بودی وهمه بی آب بودند شِنیدَم از عَطَش اُفتاده بودند به دَستَت مَشکِ خالی داده بودند اَلا ای ماهِ بی شمشیر رفتی میان روبَهان چون شیر رفتی صِدایَت میزَنَم با اَشک عَباس به جای نِیزه بُردی مَشک عَباس شِنیدَم مَشک بُردی بَر نَگَشتی هزاران تیر خوردی بر نَگَشتی شِنیدَم مَشک زیر آب بُردی دَر اوج تشنگی آبی نَخوردی اَلا مادر به قربان تو عَباس جُدا کَردَند دَستانِ تو عَباس شِنیدَم راهِ نَخلِستان گِرِفتی شِنیدَم مَشک بَر دندان گِرفتی شِنیدَم مَشکِ آبَت تیر خورده شِنیدَم پیکرت شمشیر خورده اَلا اِی که دِل از من بُرده چَشمَت شِنیدَم که شده آزرده چَشمَت اگر میبود شمشیرت به چَنگَت کَسی هرگز نمیآمد به جَنگَت شِنیدَم کَردهای غوغا اَبَالفَضل کنارت آمده زَهرا اَبَالفَضل اَلا ای عُمرِ مادر ای جوانم جوانِ مِهربانَم، پَهلِوانَم من و داغ شما و حال پیری کجایی دست مادر را بگیری حسین... شِنیدَم بعد تو غوغا شُد عَباس عزای زِینَبِ کُبریٰ شُد عَباس پیِ تو روی تَل اَطفال رفتند همه اَهلِ حَرَم از حال رفتند شِنیدَم دشمنان خوشحال بودند همه دور و بَرِ گودال بودند شِنیدَم زینَتِ اَطفال بُردَند حُسِینَم را تَهِ گودال بردند دَر آن ساعت کُجا بودی اَبَالفَضل به زیرِ نیزهها بودی اَبَاالفَضل من از بعدِ حُسِین همراه زَهرا زَنَم ناله حُسِینَم وا حُسِینا