شاه هست حسین و پادشاه هست حسین

(حسین، حسین، حسین، حسین...) 
(حسین شاه حسین، حسین شاه حسین...) 

شاه است حسین، پادشاه است حسین
دین است حسین، دین پناه است حسین

سر داد و نداد دست در دست یزید 
حقا که بنای لا اله الا الله است حسین 

(حسین شاه حسین، حسین شاه حسین...)
(حسین، حسین، حسین، حسین...) 

گرد حرم دویده‌ام، صفا و مروه دیده‌ام
هیچ کجا برای من، کرب‌و‌بلا نمی‌شود

(حسین، حسین، حسین، حسین...) 

اگر مرا رها کنی، تورا رها نمی‌کنم
سر از تنم جدا کنی، چون و چرا نمی‌کنم

(حسین شاه حسین، حسین شاه حسین...)
(حسین، حسین، حسین، حسین...) 

به سوی شام و کوفه‌ام، چه ظالمانه می‌برند
نمی‌روم ولی مرا، به تازیانه می‌برند

سر تورا به نیزه‌ای، نشان به دشمن علی
نمی‌روم ولی مرا، به این بهانه می‌برند

(حسین شاه حسین، حسین شاه حسین...)
(حسین، حسین، حسین، حسین...) 

اگر جدا می‌موندن، میان جسم و جان من
قسم به جان تو دلم، از تو جدا نمی‌شوم

گریه اگر کنم علی، بهر تو گریه می‌کنم
ورنه ز دیده‌ام، عبس اشک رها نمی‌شود

(حسین شاه حسین، حسین شاه حسین...)
(حسین، حسین، حسین، حسین...) 

سر غرق خون تو، که شد چراغ قافله
راس بریده‌ی کسی، راهنما نمی‌شود

تا تو شدی کشته و ما، بی سرو‌سامان شدیم
یکسره سرگشته‌ی، کوه و بیابان شدیم

وعده‌ی ما و تو در، بزم یزید پلید
تا کنی از تشت زر، جلوه به میقات ما

(بی کسمو تنهام، در دل این صحرام
گمشده‌ی خود را، می‌جویم)