دعای کمیل (شب بیست و چهارم)

در عبای خود جگر روی جگر برداشتم
من میانِ تیر و سر نیزه پسر برداشتم

مثل زهرا راه رفتی مثل زهرا کشتنت
با نوکِ سرنیزه‌ها بالا و پایین شد تنت

من شکایت به خدا از دستِ مردم می‌کنم
دست و پا که میزنی تو دست و پا گم می‌کنم

اشک بابای غریبم در نجف درآمده
عمه‌‌ی پرده نشینت بینِ لشکرآمده

***

از تنِ تو همه اعضای تو مُنفک شده است
بدنت مثل ضریحی که مشبک شده است

خبرت را زِ لب باد شنیدم می‌گفت
یالِ پیشانی اسب تو کمی لَک شده است

پاشو که بی تو اباالفضل میان میدان
وسط این‌همه نامرد صفت تک شده‌ است

آن تنِ خوش قد و بالا چه شد ای پسرم
عمر من زیر سُم اسب چه اندک شده است