تا حسین است چه حاجت به عطای دگران

تا حسین است، چه حاجت به عطای دگران
تا حسین است، مگو مَدح و ثَنای دگران

او که در هر دو سرا مظهرِ اَلطاف خداست
میزنی از چه دگر، بابِ سَرای دگران

آبروی تو رود از کف و ناکام شوی
مَگُشا دست نیازت به عطای دگران

جز خدای خود و مردان خدا مَدح مگو
پای‌گیرِ تو شود مَدح خطایِ دگران

سائل دَرگَهِ او، در دو جهان است عزیز
من سرافکنده و مسکین، چو گدای دگران

تا چو فُطرس پر و بالت بدهد عشق حسین
مَگُشا بال محبت به فضای دگران

عَنان به دست فرومایگان نده زِنهار
که در مصالح خود خرج می‌کنند تو را

ای مسلمان، حسنی باش و حسینی همه عمر
سنگ بر سینه مزن، زیر لَوای دگران

تا حسین است، به دل راه مَده عشق کسی
چون که دل، جای حسین است نه جای دگران

اشک و لبخندت اگر وقف حسین بن علی‌ست
یادِ او باش به هر جشن و عزای دگران

با وجود حرم او که بُوَد رَشگِ بهشت
نکند جلوه دگر ، صحن و سرای دگران

راهیان حرمش، خنده‌کنان گریانند
کَس ندیده‌ست چنین، حال و هوای دگران

چهره گلگون تو ز خون کن، که بُوَد رنگ حسین
پیش او رنگ ندارد چو حنای دگران

نینوایی شد اگر شعر حِسان جاوید است
چون که نابود شود، نای و نوای دگران