آخرش یه روزی از عشق تو میمیرم

آخرش یه روزی از عشق تو می‌میرم
من امام حسینی‌ام، همینه تقدیرم

میرسی به داد من، تو خونه‌ی قبرم
آخرین روضه‌ی خونگیمو می‌گیرم

حسرت می‌خورم، که پای علم
کم سینه‌زدم، کم گریه کردم

حسرت می‌خورم، از اینکه چرا
دور از کربلا، کم گریه کردم

کاش بیشتر به روضه رفته بودم
یه یاحسین بیشتر گفته بودم

جانم امام حسین جانم...

(ای صبح امید، یا اباعبدالله
ای شاه شهید، یا اباعبدالله

در عالم دِل، مدح تو می‌فرماید
قرآن مجید، یا اباعبدالله)۲

ناهلة الجسم یعنی، نحیف و دل شکسته میری
جوونی اما مادر پیری، بهونه‌ی سفر می‌گیری

باکیة العین، یعنی بارون غصه‌ها می‌باره
چشای مادر ما تاره، دیگه علی شده بیچاره

جوری لگد خوردی که، نمی‌تونی بلند شی از جات
جای علاقه رو بازوهات، داری میری کنار بابات

هیچ‌کسی ای وای من، نگفت تو کوچه به اون کافر
نزن زن رو جلوی شوهر، بمیره زینبت ای مادر

بودند دیو و دد همه سیراب و می‌مکید
حاتم ز قحط آب، سلیمان کربلا

زان تشنگان هنوز، به ایوب می‌رسد
فریاد العطش، ز بیابان کربلا