اكبر ای نور دل خسته ی من

اكبر ای نور دل خسته ی من 
مرهمی بر دل بشكسته ی من 

روشنیِ دل و جان همه ای 
ثانیِ حیدر و هم فاطمه ای 

لب خشكت شده سودا تب من 
شده خشكیده تر از تو لب من 

چو ز بابا طلب آب كنی 
دل این غم زده بی تاب كنی 

ز حرم عازم میدان شده ای 
به دلم آتش سوزان شده ای 

پدر خسته و بی چاره ی تو 
به فدای تن صد پاره ی تو 

چاره از كف بربودی ز غمت 
قصد جانم بنمودی ز غمت