خواهم که من از داغ غم یار بمیرم

خواهم که من از داغ غمِ یار بمیرم
از داغ غم حضرت دلدار بمیرم

یک قافله سالار بُوَد بر همه عالم
خواهم به رهِ قافله سالار بمیرم

این جانِ تنم نذر دو چشمانِ نگار است
خواهم که بدین نذر دو صد بار بمیرم

ای شاه نگاهی تو بر این زار و حزین کن
نگذار که در حسرت دیدار بمیرم

با بار گناه به درت آمده‌ام من
نپسند امیر که گُنه کار بمیرم

در دل هوس کرببلا دارم و ترسم
از دوریِ شش گوشه منِ زار بمیرم

مولا تو حسینی و گلِ فاطمه هستی
من در بَرت ای لاله چنان خار بمیرم

سردار سپاه تو بُود حضرت عباس
من نذر قدوم یلِ سردار بمیرم

خواهم ز تو ای شاه که در موقع مردن
من در حرمِ مردِ علمدار بمیرم

من عاشق بی‌چاره و مسکین تو هستم
امضا بنما برگه و بگذار بمیرم